Ustaliliśmy już, że w ostatnich miesiącach mój (ale nie tylko!) świat zawęził się do jednego słowa. I nie mam tu na myśli fabuły jakiś afirmacyjnych życiowo oczekiwanych pozytywnych ekscytujących zmian, ale niegdyś zupełnie fikcyjne, a dziś straszliwie realne słowo. 

Słowa na L są bezduszne, spełniają się, oznaczają śmierć jeszcze za życia.

A teraz okazuje się jeszcze, że innych przeraźliwych liter jest jeszcze więcej.

Głos konsultacji społecznych przemawia, a ja nie będę na niego patrzył – zepsuł mi wesele życia! 

[…] 

W ostatecznym rozrachunku siła okazuje się być zobowiązaniem ponad siły dobiegającym z planety, z którą zderzenie grozi śmiercią. 

[…]

Ale powróćmy do akcji z początku tej notki, która toczy się w murach niepedagogicznej budowli, gdzie fabuła skupia się na pedagogicznym ujęciu specyficznych potrzeby edukacyjnych, o których tak jakby ktoś zapomniał. Jednym gestem zapalonej zapałki podpala właśnie całą mądrość terapeutów spisywaną w licznych pracach dyplomowych na wielu kierunkach.  

Szkoła bez przemocy – puste słowo na P.

Po obecności ciągłej, choć niepiśmiennej, wracam. Wracam z nowym wpisem. Oto się on zaczyna. Zaczyna się. I już na początku mam wszelkie powody, by się obawiać, że czeka was wydumana pseudofilozoficzna bzdura. Bo od jakiegoś czasu żyję jakby w szeroko rozumianej bzdurze. I choć chaotyczne obrazy mogą jednak przerodzić się w esencjonalną narrację. To jednak będzie to narracja jeszcze bardziej gorzką. Bo zdecydowanie łatwiej się pisze ostatnio niż oddycha. Ale zaczynajmy!

Zachowania wokół obserwowane są w bezlitosnym zbliżeniu, atmosfera gęstnieje,  pozorna radość pryska. Świat gestu, znaku migowego, rytuału, rozpada się jak domek z kart. Widzicie mnie na tle ze spadającymi z nieba martwymi gołębiami. I taki stan, jakby melancholia ta dodawała większej mocy w obliczu śmierci niż życia… 

[...]

I mógłbym pisać, pisać. Ale urywam. Do mojej zawodowej planety zbliżą się planeta inna i grozi śmiercią. Słodkie słowo na L – likwidacja.